همه کشورها بسته به نوع فرهنگ، حکومت و سابقه تمدنی خود و اهدافی که دنبال می کنند. به نماد سازی پرداخته اند. یا به نمادهای پیشینیان خود پایبند مانده اند.

تعداد نمادها در شهرها نشان از تنوع و غنای فرهنگی آن است. در سر تا سر دنیا مرسوم است که میادین شهر ها و مکانهای تاریخی ،متناسب با آداب و رسوم و فرهنگ آن جامعه آراسته میشود.

بعد از انقلاب و سرنگونی رژیم پهلوی، کلیه نمادهای که به رژیم  سابق مربوط بود. از میادین شهر برداشته شدند. اما در میدانهای اصلی مانند میدان ایالت ( انقلاب) و مرکز( ولایت فقیه) ، مجسمه (آزادی) ،نمادی که در خور شایسته باشد به چشم نمی خورد.

و در میدان انقلاب که مردم به آن میدان ایالت می گویند. شیرهای طلایی که از نمادشیر و خورشید دورهای پهلوی برگرفته شده اند. وجود دارد که هر کدام به یکی از ادارات رسمی شهر از قبیل عدلیه ،بلدیه و نظمیه و امنیه می نگرند. متاسفانه درمیدان ایالت که 3 عمارت بزرگ فرهنگی که در میراث فرهنگی به ثبت رسیده است به چشم میخورد. نمادی که جایگاه که جایگاه و فرهنگ واقعی آن را نشان بدهد دیده نمیشود. و گویا مسوولان، میادین شهر را مطابق با سلایق و  ذهنیت شخصی می سازند که بسی جای تاسف دارد.  و نظارتی  کارشناسانه بر آنها صورت نمی گیرد.

مردم، شهر تبریز را به مقبرالشعرا، اصفهان را به سی و سه پل و میدان امام، شیراز را به حافظیه و دروازه قرآن و مشهد را به حرم رضوی می شناسند.

میدان امام حسین با نماد های غیر مرتبط تزئین شده است و بهتر است به جای کوزه و قو ( که نماد عشق و هوسرانی است). پرچم سیدالشهدا (ع) و مشک حضرت ابوالفضل العباس(ع) را به مانند آنچه در شهر کربلا استفاده شده است قرار دهند که با نام میدان هم خوانی داشته باشد.