∴ «مام رحیم» پیرترین دوچرخه سوار کشور در اشنویه

گفت و گو؛

خبرنگار موکریان دقایقی با «مام رحیم» ۱۰۲ ساله هم صحبت بوده و از ۹۰ سال دوچرخه سواری او پرسیده است.

Print Friendly, PDF & Email

به گزارش اروم نیوز به نقل از موکریان، «رحیم تبتج» که مردم شهر نالوس در اشنویه او را «مام رحیم»صدا می زنند، یکی از کهنسال ترین دوچرخه سواران منطقه و شاید بتوان گفت استان و کشور به شمار می‌رود.

از آنجایی که مام رحیم به امورات تزریقات و پانسمان های سرپایی و برخی تجویز های طبابت سنتی آشناست، بسیاری از مردم روستای منطقه این پیرمرد مهربان دوچرخه سوار را می شناسند.

خبرنگار موکریان دقایقی با «مام رحیم» ۱۰۲ ساله هم صحبت بوده و از ۹۰ سال دوچرخه سواری او پرسیده است.

‌خانه کوچک و محقر مام رحیم و همسرش که عمری همدم و همراهش بوده، مثل تمام خانه های پدر بزرگ مادر بزرگ ها دارای یک حیاط کوچک و باصفاست که دوچرخه قدیمی اش نیز مدتی است در گوشه ای از این حیاط جاخوش کرده است.

‌«همه روستای اطراف را با این دوچرخه رفته ام، تا میاندوآب و ارومیه هم رکاب زده ام و برگشته ام».

‌اینها اولین جملاتی است که مام رحیم به محض سخن گفتن از ماجرای دوچرخه سوار شدنش بر زبان می آورد.

‌این دوچرخه سوار پیر میگوید: نوجوان بودم ده دوازده ساله، خان روستای مان برای پسرش دوچرخه خریده بود، از تهران برایش آورده بودند، من که هیچ وقت دوچرخه ندیده بودم با ذوق و شوق فراوان نگاهش میکردم، پسر خان دوچرخه را نمیتوانست براند، من با اجازه خان هم مراقب پسرش بودم و هم گهگاهی دزدکی سوار دوچرخه اش میشدم، به این ترتیب پیش از خانزاده دوچرخه سواری را یاد گرفتم و البته به پسر ارباب هم یاد دادم.

‌ عشق به دوچرخه مرا تعمیرکار دوچرخه کرد، برای سالهای سال دوچرخه های نو و دست دوم را می آوردم در منطقه می فروختم.

‌مام رحیم را «دکتر رحیم» هم صدا می زنند؛ او در این باره هم میگوید: هفتاد، هشتاد سال پیش که امکانات مثل امروز نبود، یک چیزهایی از تزریقات و پانسمان یاد گرفته بودم، از آنجایی که مورد اعتماد خوانین بودم، شده بودم دکتر سیار منطقه، دکتر دوچرخه سوار، با خودم دارو به همراه داشتم، پشت دوچرخه بسته بودمشان و هر جا که میرفتم هم دکتر بودم هم داروخانه سیار.

‌مام رحیم دارای ۶ فرزند و ۲۵ نوه است، اما با همسرش در خانه کوچکی که دارد در شهر نالوس دارد، زندگی می کند.

«خیلی حوصله حرف زدن ندارم، از وقتی کرونا آمده خیلی بیرون نمی روم، یک مقدار کسالت هم دارم که دیگر مثل گذشته نای رکاب زدن برایم نگذاشته است».

‌«حدود ۲۰ سال پیش دعوتم کردند به زنجان، برای مسابقه دوچرخه سواری پیرمردهای کشور، در آنجا اول شدم، قرار بود یک دوچرخه جایزه ام باشد که هنوز به دستم نرسیده!

‌ اندکی ترش می کند و مارا به خدا میسپارد.

رسول علی محبوب

‌انتهای پیام/

Print Friendly, PDF & Email

لینک کوتاه مطلب : http://uromnews.ir/?p=356939

∴ دیدگاه کاربران
∴ اخبار شهرستانها
∴ تبلیغات